Restoranti që punëson vetëm kamerierë me demencë

19 Tetor '23

	 	 
Quhet "Restoranti i porosive të gabuara" - një restorant ku porositë dhe dërgesat ndonjëherë humbasin tërësisht, por që enegjia e stafit është gjithmonë pozitive. Aty të gjithë kamarierët që janë të punësuar vuajnë nga demenca.
Demenca nuk është një sëmundje specifike, por në të vërtetë është një grup simptomash që prekin aftësitë intelektuale dhe sociale në mënyrë aq të rëndë sa të ndërhyjnë me funksionimin e përditshëm të personit. AkademiPune ju sjell në vijim eksperiencat e veçanta që ofron ky restorant në Tokyo të Japonisë.

Ideja për këtë restorant lindi nga iniciatori i saj, Shiro Oguni në bashkëpunim me një shtëpi ku jetonin vetëm njerëzit  demencë. "Si të gjithë të tjerët, vetëdija ime për demencën në fillim prirej drejt imazheve negative të njerëzve që ishin 'radikalisht harrues' dhe 'bredhin pa qëllim'. Por në fakt, ata mund të gatuajnë, pastrojnë, lajnë rrobat, bëjnë pazar dhe bëjnë gjëra të tjera 'normale', gjëra për veten e tyre”, ka thënë ai.
Koha e drekës. Porosia ishte për një biftek hamburgeri, por Ogunit iu shërbye një pjatë me gyoza (ushqim japonez). "Ndërsa të gjithë rreth meje po hanin me kaq entuziazëm, dhe unë u ndjeva mjaft i ngatërruar dhe pyesja veten nëse ndoshta isha unë ai që isha në gabim”, kishte deklaruar ai. Oguni vuri në dukje, “Pse t'i ngremë vetullat në ndryshimin midis biftekit të ndezur dhe gyozës? "Pra, është një gabim, në rregull.Duke pasur parasysh atë lloj tolerance, skena e ngrënies mund të bëhet e relaksuar dhe e këndshme”, ishte shprehur më tej ai.

I mundësuar nga ndihma e shumë njerëzve, "Restoranti i porosive të gabuara" është me të vërtetë një vend ku ndodhin gabime. Një grua e moshuar i dërgon mysafirët e saj në një tryezë dhe më pas ulet me ta. Një tjetër shërben një kafe të nxehtë me një pipëz. Megjithatë, një grua tjetër e moshuar përpiqet të vendosë një kuti të madhe specash, jo plotësisht e sigurt se speci do të bjerë aty ku dëshiron. Të gjithë në tavolinë hyjnë për të ndihmuar me brohoritjet "Ne ia dolëm!" dhe të gjithë bashkohen në të qeshura. Megjithatë, "Restoranti nuk ka të bëjë me nëse urdhrat janë ekzekutuar gabim apo jo. Gjëja e rëndësishme është ndërveprimi me njerëzit që kanë demencë”, thotë ai.

Megjithëse pati sukses si një "restorant i të qeshurave të pafundme", Oguni fillimisht ishte i shqetësuar për kritikat e mundshme, të tilla si: "Mos e trajtoni demencën si një shfaqje karnavalesh!" dhe "Mos u bëni shaka me ta!" Por në fakt, kur të ftuarit shohin buzëqeshjet e çiltra të punonjësve dhe gëzimin që motivon punën e tyre, disa ndiejnë kurajo, ndërsa të tjerë preken deri në lot. Dhe pa ndryshim, kamerierët thonë gjëra të tilla si "Unë jam ende i aftë. Kjo më ka dhënë besim”.

Imazhi negativ i demencës u zëvendësua nga një imazh argëtues dhe pozitiv. “Të quash dikë ‘Zonja e çmendur’ është krejtësisht ndryshe nga ‘Zonja me demencë.’ Demenca nuk është ajo që është një person, por vetëm një pjesë e asaj që është. Njerëzit janë njerëz. Ndryshimi nuk vjen prej tyre, duhet të vijë nga shoqëria”, ka theksuar Oguni. “Duke kultivuar tolerancë, pothuajse çdo gjë mund të zgjidhet. Unë dua të promovoj një Japoni që kultivon një mjedis të ngrohtë dhe të rehatshëm, në mënyrë që njerëzit të kthehen në shtëpi me buzëqeshje dhe një shkëlqim në zemrat e tyre”, ka thënë ai./ AkademiPune