Rexhep Rexhepi, refugjati nga Kosova që u bë emri më i madh në krijimin e orëve

17 Prill '24

	 	 
Qyteti i vjetër i Gjenevës është një vend i qetë, por çdo ditë grupe mblidhen jashtë tre fronteve të dyqaneve. Këto janë punëtori nga Akrivia, dhe aty vijnë për të parë me admirim punën e orëndreqësve, prodhuesve të kutive dhe prodhuesve të rripave. Kjo do të ishte mbresëlënëse nëse punëtoritë do të ishin në pronësi të një prej grupeve të orëve miliarda dollarëshe, por bëhet diçka si një përrallë horologjike kur kupton se kompania është një ëndërr fëmijërore e një refugjati, i cili tash në moshën 37-vjeçare, po bën disa nga orët më inovative dhe më të kërkuara në botë.
I lindur në vitin 1987 në Zhegër të Gjilanit në Kosovë, Rexhep Rexhepi u rrit nga gjyshja e tij gjatë kohës kur babai i tij punonte në restorant në Zvicër, duke dërguar para në shtëpi dhe duke e vizituar familjen sa herë që kishte mundësi. “Kur të kthehej”, thotë Rexhepi, “do ta mbante këtë orë – Omega apo Tissot – marka nuk kishte rëndësi, por ia merrja nga kyçi i dorës dhe dëgjoja tik-taket. Ishte një pjesë magjike dhe unë isha intriguar”, shkruan The Telegraph, përcjell AkademiPune.

Më 28 shkurt 1998, shpërtheu Lufta e Kosovës, duke shpërngulur më shumë se një milion shqiptarë të Kosovës. Rexhepi, atëherë 11 vjeç, dhe dy vëllezërit e motrat e tij u dërguan në Zvicër. “Integrimi ishte i ngadaltë dhe me të vërtetë nuk ishte shumë argëtues,” thotë ai. “Ju përpiqeni të gjeni veten duke gjetur komunitetin tuaj. Fillova të shkoj në bibliotekë dhe të lexoj libra për bërjen e orës. Bëja edhe pak ‘skateboard’ ku përmes kësaj takova një fqinj që ishte orëndreqës dhe ai më inkurajoi që të merrem me këtë fushë.
Në moshën 15-vjeçare, Rexhepi mundi 300 kandidatë të tjerë për të fituar një profesion për të punuar orë në Patek Philippe. Ai kaloi tre vjet mes fabrikimit dhe shkollës së orës, pastaj dy në punëtoritë e Patek-ut, ku pa për herë të parë “10-Day Tourbillon” dhe u zotua se një ditë do të mbante një që kishte bërë vetë.

Në vitin 2007 ai kaloi në krijuesin e lëvizjes së pavarur “BNB Concept”, ku një vit më vonë ai ishte në krye të një ekipi prej 15 vetash. Kishte një hap më të rëndësishëm për Rexhepin: të punonte me një orëpunues të pavarur tradicional. Nëpërmjet një miku, atij iu dha një praktikë dhe më pas një punë në FP Journe - një nga prodhuesit e paktë të orës moderne që projektoi dhe ndërtoi lëvizje në tërësinë e tyre. “Kam shumë respekt për zotin Journe”, thotë Rexhepi. Ai e kuptoi se çfarë doja të bëja dhe çfarë duhej të mësoja. Qëndrova me të për dy vjet, por mund të kisha qëndruar edhe për 10 të tjera nëse nuk do të kisha pasur ofertën për të punuar me një mik në disa prototipa në këmbim të ndihmës inxhinierike për të ndërtuar orën time’, shprehet ai.
Rexhepi nuk e kishte idenë për vështirësitë që kishte përpara. Në moshën 25-vjeçare, me skica të detajuara, por pa orë të vërteta në emrin e tij, askush nuk ishte i gatshëm të rrezikonte të porosiste atë të krijonte një orë të punuar me dorë që do të kushtonte dhjetëra mijëra franga zvicerane. Vetëbesimi i tij u lëkund për herë të parë në karrierën e tij dhe iu deshën dy vjet që besimi i tij të kthehej: 'Përfundimisht mendova, "Po e bëj këtë. E di pse e kam nisur dhe do të bëj një lëvizje sa më cilësore. Unë do të fokusohem në të.” Kur vendosni vetëm energji të mirë në punën tuaj, transmetoni diçka ndryshe dhe që nga ky moment, çdo person që takova e kuptoi se çfarë po bëja dhe gjithçka ndryshoi.
Ai e zbuloi orën e tij debutuese në vitin 2015. “Klienti i parë e kuptoi se çfarë po bëja”, thotë Rexhepi. “Dhe unë mendoj se ai ndjeu se kishte nevojë të më ndihmonte. Unë as nuk jam i sigurt se atij i pëlqeu ora. Ai ishte thjesht një djalë i mirë, dhe unë do ta kujtoj gjithmonë atë që bëri. Babai im na kishte mësuar që ne duhet t'iu bindemi gjithmonë zviceranëve. Kështu që unë nuk mund të isha djali që vinte nga Kosova dhe bëja ora zvicerane me emrin tim. Duket marrëzi, por thjesht nuk mund ta bëja.'

Gjatë tre viteve në vijim Rexhepi fitoi respekt në mesin e koleksionistëve. Natyra e rrallë, e punuar me dorë e orëve të tij, cilësia e tyre e qëndrueshme dhe dëshira e tij për tu përmirësuar nënkuptonin që në kohën e debutimit të tij në panairin Baselworld në 2018, ai kishte zhvilluar tashmë gjashtë kalibra unikë – pesë prej tyre tourbillons – nën emri Akrivia.
Dhe pikërisht në këtë pikë ai më në fund vendosi se ishte koha e duhur për një koleksion me të njëjtin emër, duke prezantuar Rexhep Rexhepi Chronomètre Contemporain I (RRCC I). Me stil më klasik se orët e mëparshme, ajo shmangu dizajnin e panevojshëm, duke shfaqur lëvizjen e punuar me dorë dhe përfundimin e saktë që e çoi atë nga ndjesia e nëndheshme në një nga prodhuesit më të kërkuar në botë. Më vonë atë vit ai mori nderimin më të lartë të industrisë kur RRCC I fitoi çmimin Grand Prix d'Horlogerie de Genève për Orën më të Mirë të Burrave (siç bëri RRCC II katër vjet më vonë).
Një pasardhës i natyrshëm i George Daniels, Kari Voutilainen dhe FP Journe, edhe Rexhepi po hap rrugë të reja, duke ndjekur rrugën e tij, duke përqafuar sfidat që përballet gjatë rrugës – dhe të gjitha pa ndonjë investim të jashtëm, shkruan The Telegraph, përcjell AkademiPune.
Kjo nevojë për pavarësi është diçka për të cilën ai kthehet vazhdimisht: “Unë u rrita në një Kosovë të lirë dhe papritmas u frikësuam sepse policia [serbe] kishte të drejtë të bënte gjithçka”, thotë ai. “Pra, liria ka qenë shumë e rëndësishme gjatë gjithë jetës sime. Nuk kam pse të bind askënd se po bëj një punë të mirë dhe jam i lirë të evoloj me ritmin tim.'
Përderisa shumë marka më të mëdha kanë ekipe inxhinierësh, në punëtoritë e Rexhepit gjithçka bëhet nga ai, pasi ai beson se produktet e dizajnuara nga komiteti humbasin karakterin e tyre. Ai prodhon 40 deri në 50 orë në vit me një ekip prej 25 personash duke përfshirë stafin e dhomës së pasme. Duke qëndruar i vogël, thotë ai, mund të ndihmojë secilin prej tyre të rritet: 'Kur punojmë së bashku, jemi më të fortë.'
Burimi i artikullit: The Telegraph/ Fotoja në ballinë: Guillaume Megevand